Panik atak geçer mi? HEMŞİREDEN

”Panik atağın, bir İmdat! Ben baş edemiyorum artık, bana yardım edin!’' haykırışı olduğunu unutmayın!

Zaten bütün panik ataklılar, ''yaşadıkları olumsuzluklar bittikten sonra, tam düzlüğe çıktıklarında panik atakların başladığını'' söylüyorlar. Psikolojik, ruhsal bir tükenişin işareti bu… Bende de böyle olmuştu. 

Yıllarını panik atak nöbetleriyle  geçirmiş bir panikzedeyim.   

Ne yazık ki, o yıllarda henüz bu illetin adı bile konmamış olduğundan, panik ataklılar karşılarında,  kendi dillerini konuşan, yani kendi yaşadıklarını yaşamış birilerine, hissettiklerini, düşündüklerini, çektiklerini en ince detayına kadar anlatmak istediklerin de ulaşması mümkün olmuyordu. 

      

Günümüzde teknoloji sayesinde diğer panik ataklılarla iletişim daha kolaylaştı. 
Çünkü çevresinde bu durumu yaşamamış olanlar insanlar genellikle onların anlattıklarını, abartı sanıyorlar ya da bir süre sonra aynı yakınmaları dinlemekten sıkılıyorlar. Onlarda kendilerine göre haklıdır belki.                                    

Panik ataklıların çevrelerindeki insanların en yaygın inanışı da, yaşandığı iddia edilenlerin, örneğin'' nabzın çok yüksek olması veya göğüste kalp krizini anımsatan bir yanma'' olmasıyla ilgili olarak, aslında öyle şeylerin olmadığı, psikolojisi bozuk olduğundan  panik ataklı kişiye öyle geldiği inancıdır. 

 

Gerçek öyle değil aslında....                         
Panik ataklı kişinin gerçekten nabzı  bir anda 160’lara kadar çıkıyor, tansiyonu yükseliyor ve stres hormonu adrenalinde salgılanınca, göğsü yanıyor, nefesi daralıyor... 

Beklentimiz, biraz  sabır, biraz  anlayış, biraz daha şefkat.  Hem çevremizde ki insanlardan, ailelerimizden, dostlarımızdan, hem de hekimlerden. 

Hiç ama hiç kolay şey değil yaşadıklarımız. '‘Bir Allah bilir çektiklerimizi, bir de biz’' 

Bir yerde okumuştum ''Sorununu içeriden çözemezsen,dışarıdan yağacak hiç bir şans sağanağı otları büyütemez.'' Bu sözler bana hep güç vermiştir.

Annemin bakış açısıyla, insanın kendi hakkında çok fazla düşünmesinin ilacı kendinden daha kötü durumda olan birine yardım etmekmiş. 

 

Annemin bu sözlerini hayat felsefem haline dönüştürdüm. Her zaman sıkıntıları olan insanlara yardımcı olmaya çalıştım. Böylece kendimi daha iyi hissetmeye başladım. 

''Ya iyileşecektim, ya da yana yana düşen bir yıldız gibi, aşağılara daha aşağılara düşecektim''. Uzun yıllardır yaşlı hastalarla çalışıyorum onlara yardımcı oluyorum, onların duaları beni manevi olarak besliyor. Çokk çokkk daha iyiyim...